Maatschappelijke gebeurtenissen beïnvloeden de mens in grote mate; daarom is het voor de mens onmogelijk om alleen te leven. In dit kader is de mens altijd bezig geweest met een voortdurende inspanning en zoektocht naar het waarom en hoe van zijn bestaan.
Op deze basis heeft de mens gezocht naar kennis van zichzelf, het universum, het leven en zijn omgeving. Kennen wordt ontwikkeling, en ontwikkeling wordt een georganiseerde levenswijze. Met verworvenheden zoals de ontdekking van natuurlijke geneeskunde, landbouw, wetenschap en taal bereikte de mens een bepaald ontwikkelingsniveau. Naar gelang dat ontwikkelingsniveau geeft hij betekenis aan zijn leven en voorziet hij in het levensonderhoud van zijn groep. Zo ontstaat het commune-clanleven, gebaseerd op de moeder-vrouwcultuur. Daarom verzamelen mensen zich rond de moeder-vrouw en benaderen zij de vrouw met respect, eerbied en als een wonderbaarlijk wezen. De moeder-vrouw zet haar beleid rond de dagelijkse voeding om in voortdurende productie; dit ontwikkelt in de vrouw een vreedzaam levensbewustzijn dat de samenleving beschermt. Zo vormt de vrouw met haar vloeiende en voortdurende energie de communale levenswijze.
Tegen deze communale levenswijze ontstaat verzet, en de eerste commune wordt zwaar aangevallen. Met de ontwikkeling van het bewustzijn van mannelijke jagersgroepen begint de eerste tegenstelling tussen vrouw en man. Deze tegenstelling groeit steeds verder; zij bereikt de tegenstelling tussen samenleving en macht, dat wil zeggen, zij verandert in de dualiteit Commune–Staat. Door de hele geschiedenis heen tot op vandaag zijn maatschappelijke bewegingen tegenover macht, onderdrukking en aanvallen altijd in beweging en strijd geweest; met de communale levenswijze hebben zij zichzelf beschermd en hun bestaan voortgezet.
Historici en de sociale wetenschappen (sociologie) zijn voortdurend in beweging en op zoek om de geschiedenis van de samenleving te leren kennen en het maatschappelijk leven vanuit het heden te belichten. De natuurkundige theorie van Newton, gebaseerd op de positivistische wetenschap, versplintert echter de geschiedenis van samenlevingen en deelt haar op in categorieën; dat wil zeggen, zij scheidt mensen op deze manier in zwart en wit, arbeider en baas, rijk en arm, en behandelt hen afzonderlijk. Het onderscheid tussen samenlevingen die een staat hebben verworven en samenlevingen die dat niet hebben, leidde met de theorie van de klassenstrijd tot de ineenstorting van het reëel bestaande socialisme. Met de methoden van het reëel bestaande socialisme probeerden zij de samenleving en de communaliteit te beschermen; maar zij beseften niet dat zij de samenleving zo versplinterden. Sociologen definieerden de waarheid volgens deze maatschappelijke realiteit op een gefragmenteerde manier. Met de ontwikkeling van de kwantumwetenschap, die aantoonde dat alles open staat voor transformatie en dat het kleinste deel het sterkste, meest effectieve en meest bepalende deel is, veranderde deze nieuwe vorm van kwantumwetenschap echter veel theorieën; zij maakte een einde aan de realiteit van de mechanische theorie. Want een absolutistische benadering die alleen op bewijs berust, belicht de realiteit van de samenleving niet. De waarheid van de samenleving is gedeeld; dat wil zeggen, de samenleving is noch slaaf noch kapitalist. Rêber APO heeft vastgesteld dat de moorddadige kaste, die zichzelf vernieuwde in de vorm van de Sumerische staat, zich heeft ontwikkeld tot op vandaag en de samenleving in een ernstige situatie heeft gebracht. Op deze manier probeerde zij de samenleving van haar communale leven te vervreemden.
De oorlog tussen het communale maatschappelijke systeem en de staat ontwikkelt zich steeds verder en duurt tot op vandaag voort. Waarom verzette de statelijke mentaliteit zich zo sterk tegen socialisatie?! Kan de mens zonder samenleving leven?! Ongetwijfeld is dat niet mogelijk. Socialisatie is in wezen volharden in het mens-zijn. De verwezenlijking van de moderne mensheid betekent ook het bereiken van de mensheid op het hoogste niveau; daarom moet, wat er ook van de persoonlijkheid gevraagd wordt, de verantwoordelijkheid en taak van de mensheid op het hoogste niveau bereikt worden. Het democratisch socialisme is ook de wegwijzer van het systeem van de democratische natie en schept vrije mensen die de samenleving beschermen.
Liefhebben, voor elkaar opkomen, elkaar steunen en samen overleggen ontwikkelen de geest van verantwoordelijkheid tot het hoogste niveau. Dat betekent socialist zijn. Dan is socialisatie, dat wil zeggen socialisme, in wezen de dualiteit van evenwicht tussen individu, samenleving en natuur. Dualiteit betekent dus het opbouwen van een paradigma van gedeeld leven door overleg, veelkleurigheid en veelheid van standpunten. Het geheim van socialisatie ligt in de opbouw van een democratische cultuur. Socialisatie berust op haar beurt op de communale levenswijze.
WAT BETEKENT DE COMMUNE DAN VOOR MENSEN?! WAT IS DE COMMUNE?
KOM betekent in de Arische taal gemeenschap en samenkomen. Communaliteit drukt het gedeelde leven van mensen uit. Kunnen we, aan de hand van de commune die zich op de bodem van Koerdistan en op basis van de Zagros-Taurus-cultuur ontwikkelde, concluderen dat het communesysteem in deze landen begon?! De geschiedenis van de Meden bevestigt dit: het bereiken van een unie van communes via de unie van stammen en clans is het meest opvallende voorbeeld dat zich van daaruit over de wereld verspreidde en socialisatie bevorderde. De commune verzet zich tegen eigendom, onderdrukking en klassenvorming; tegen een seksistische, nationalistische en religionistische mentaliteit, en buigt het hoofd niet voor de macht. Zij beschermt de essentie van de samenleving tegen despoten en machthebbers. Daarvoor betaalt zij ook een zware prijs.
De tegenstelling tussen commune en staat duurt tot op vandaag voort. Voorbeelden daarvan zijn de Eerste en Tweede Wereldoorlog en de zware oorlogen van vandaag, die de Derde Wereldoorlog worden genoemd. In de Derde Wereldoorlog worden allerlei gevaarlijke technieken gebruikt en worden mensen grenzeloos van hun wortels en essentie vervreemd. De machtsgerichte mannelijke groepen die door de jacht dieren doodden en hun bloed dronken, begonnen na verloop van tijd de producten van de moeder-vrouw in beslag te nemen. Op deze basis richtten zij zich op barbaarse wijze tegen de samenleving en drinken zij nu het bloed van mensen en vallen zij vrouwen en kinderen aan. Uiteindelijk beseft dit barbaarse kapitalistische systeem niet dat het met eigen handen de tak afzaagt waarop het zit, en dat het bijna valt. Met zijn mateloze geweld en barbarij vernietigt het met eigen handen zijn eigen systeem. Als gevolg van de praktijken van het kapitalisme verspreiden geweld, verdrijving, plundering, moord en verkrachting zich als een cultuur, als kankercellen. Hoe kan het dat, terwijl deze praktijken plaatsvinden in een tijd waarin de wetenschap zich zogenaamd tot het hoogste niveau heeft ontwikkeld, mensen van honger sterven! Voorbeelden daarvan zijn de oorlogen in Gaza, Syrië, Soedan en Koerdistan. Religieuze en sektarische oorlogen, burgeroorlogen en genocide ontwikkelen zich grenzeloos en onbeheerst.
Bij wijze van spreken beleeft en ziet de samenleving de jongste dag met eigen ogen. Het is zeer opvallend dat de wetenschap die zich rond de godin-vrouw ontwikkelde en, in de tijd dat zij als een pas ontloken bloem was, de samenleving en de natuur diende, vandaag door de machtsgerichte mannelijke mentaliteit uit handen van de vrouw en de samenleving is gestolen. Hoe kan deze maatschappelijke wetenschap gestolen worden? Zij wordt niet alleen gestolen; zij wordt tegelijkertijd als een machtsmiddel op barbaarse wijze tegen het universum, de natuur en de samenleving gebruikt.
Het is ongetwijfeld onmogelijk dat de eerste en tweede natuur dit systeem over zich heen laten komen. De geschiedenis van de mensheid, die altijd in de vorm van de commune heeft geleefd, kreeg haar maatschappelijke vorm door de ontwikkeling van de maatschappelijke geschiedenis van clan en commune naar stam, stamverband, dorp en stadsleven, en bestuurde haar systeem zelf. In wezen heeft zij zichzelf beschermd. Om zich te beschermen tegen de fascistische en plunderende mentaliteit en niet onder haar heerschappij te vallen, beschermden zij zich zelfs eerst in de vorm van stammen in de bergen. Op deze basis heeft het communale systeem van stammen en clans, ook al is het van zijn essentie vervreemd, zich tot op vandaag als een traditie voortgezet. De staat splitst de samenleving in tweeën; met de oprichting van de staat ontstaan een onderdrukte en een heersende samenleving. Deze mentaliteit is tot op vandaag onder leiding van het kapitalisme ontwikkeld onder de naam van de machtsgerichte mannelijke mentaliteit. Het doel van het kapitalistische systeem, dat zijn ideologie baseert op de natiestaat, is de samenleving ontworteld te laten, haar in zijn dienst te stellen en haar zo te vervreemden van haar geschiedenis, cultuur en geheugen. Daarom zijn volkeren in alle hoeken van de wereld tegen dit systeem in opstand gekomen, hebben zij zich georganiseerd en hun maatschappelijke autonomie beschermd.
Vanaf het tijdperk van de moeder-vrouw tot aan de volksbewegingen die zich via de monotheïstische religies ontwikkelden, van christenen en moslims tot zoroastriërs, Sjeik Bedreddin en de Karmaten, was het doel van elke beweging de samenleving bewust te maken en te organiseren. Tegelijkertijd probeerden zij op basis van communale waarden het voorbeeld van communaal leven te beschermen. Zo was de samenleving in de beweging van de Karmaten, wier systeem ongeveer 180 jaar duurde, tussen 899 en 1077 n.Chr., georganiseerd in de vorm van een communaal systeem. Op deze basis hadden zij onder elkaar het privé-eigendom afgeschaft en vervulde de vrouw binnen de commune een leidende rol. Zo werd de communale levenswijze werkelijk geleefd.
Daarnaast is er ook het Verdrag van Medina. Dit verdrag, afgekondigd door de profeet Mohammed, berustte op 48 artikelen; het meest uitgesproken en effectieve artikel was het eerste. Dat was het artikel Al-Muadala, oftewel sociale rechtvaardigheid. Het tweede artikel was Al-Marifa, wat betekent dat alle bevolkingsgroepen elkaar op wetenschappelijke wijze leren kennen, samenleven en elkaar waarderen. Het derde artikel, Aldifa, hield in dat alle religies en volkeren verantwoordelijk waren voor de verdediging van de stad Medina. Dit betekent een commune die haar leven bouwt op de waarden van de morele en politieke samenleving.
Ook in de Griekse geschiedenis komt de filosofie van zelfkennis van Socrates op de agenda van de samenleving. Via dialoog en gezamenlijke gesprekken verandert deze discussie in een samenkomen. Met dit samenkomen verruimt Socrates de geest van mensen en tilt hij het niveau van zelfbevraging naar het hoogste niveau. Dit wordt een onderwerp dat de samenleving in staat stelt om op het niveau van vrij leven en maatschappelijke ethiek haar cultuur en bestaan te bevragen, in de vorm van een commune samen te komen en haar maatschappelijkheid bewust te leven op basis van morele en politieke waarden.
Het doel van alle bewegingen die ontstonden, was het beschermen van de essentie en de moraal van de samenleving. Volksbewegingen die steunden op de kracht van de samenleving, kwamen in opstand en voerden strijd om hun natuurlijke rechten te beschermen. Het doel van deze maatschappelijke bewegingen berustte op de realiteit van hun eigen bestaan en cultuur. Voorbeelden daarvan waren de Franse en Spaanse revoluties en het Zwitserse systeem. Hun doel was om met moderne methoden leiding te geven, de eisen van het volk te organiseren en een veilige, vrije toekomst op te bouwen. Bijvoorbeeld de revolutie die zich in 1848 in Frankrijk onder leiding van boeren tegen de macht ontwikkelde. Door werkloosheid en ongelijkheid ontstonden maatschappelijke bewegingen met de leus “Brood en Werk”. Men kan zeggen dat deze maatschappelijke bewegingen in die tijd sterk waren. De Franse revolutie die in 1870–1871 opnieuw opkwam, veranderde geleidelijk weer in een maatschappelijke revolutie, en in de stad Parijs werd door activisten een systeem uitgeroepen onder de naam onafhankelijke radicale communes. Het systeem van de Parijse Commune vestigde zich op basis van de wil van het volk. Leden van de commune werden via democratische verkiezingen gekozen uit arbeiders, vrouwen, jongeren, kinderen, artsen en boeren. Het belangrijkste punt bij de oprichting van de commune was dat zelfverdediging de kernzaak van alle communeleden was. Op het gebied van religie mag iedereen zijn religie belijden, maar religie mag geen middel tot politisering worden. De machtskrachten belegerden echter, als gevolg van de samenwerking tussen de regering-Thiers en Pruisen, de Parijse Commune en vielen de communes van Parijs op barbaarse wijze aan. Hoewel de krachten van de maatschappelijke bewegingen niet bogen, verloren uiteindelijk ongeveer 30.000 mensen het leven in de Parijse Commune, die 72 dagen standhield. Deze commune werd binnen zeer korte tijd aangevallen, en zo werd het systeem van de Parijse Commune vernietigd. Wat was de reden dat de Parijse Commune niet slaagde? Het meest fundamentele punt was dat het gezag van de commune niet was gevestigd. Het tweede punt was de zwakte in de organisatie van de commune. Daarnaast waren er leiderschapsproblemen, werden democratische methoden niet toegepast en werd het systeem niet uitgebreid. Om deze redenen werd de Parijse Commune vernietigd.
De Oktoberrevolutie, dat wil zeggen de Oktoberrevolutie die zich in 1917 in Rusland ontwikkelde, omvatte de samenleving op brede schaal, ontwikkelde onder leiding van vrouwen het democratische systeem in de vorm van de commune en bestuurde zichzelf in alle opzichten. Dit systeem werd een voorbeeld en had een enorme invloed over de hele wereld. Vooral het onderwijssysteem, dat een evenwichtige eenheid tussen theorie en praktijk tot stand bracht, werd een van de meest effectieve voorbeelden. Ook op het gebied van landbouw en communaal leven, en op het gebied van nationale oorlog en steun aan internationale bewegingen, werd deze revolutie het sterkste voorbeeld. Waarom deze revolutie, ondanks zoveel offers en grote inspanningen, niet slaagde, is echter een onderwerp van onderzoek en bevraging. Waarom stortte dit systeem in?! Bij nadere interpretatie zien we dat de oorzaken van de ineenstorting de volgende waren: Ten eerste, het niet zien van het verschil tussen het kapitalistische systeem en de moderniteit. Ten tweede, het besturen van de samenleving met de mentaliteit en methoden van de natiestaat; dit verhinderde dat er solidariteit ontstond. Ten derde, het aangaan van concurrentie met het kapitalistische systeem om een eigen economie en industrie op te bouwen. Het vierde punt was de houding van de voorhoedekaders, die op bureaucratische wijze handelden, egocentrisme als basis namen en alles uitsluitend voor de Sovjets als basis namen. Dit leidde ertoe dat de Sovjetrevolutie van binnenuit verrotte en instortte.
Het Zwitserse raadsel: Het volk dat in de bergen en dorpen leeft, staat tot op vandaag bekend om zijn democratische systeem. De Zwitserse geschiedenis berust op maatschappelijke bewegingen die talrijke strijden hebben gevoerd tegen het centrale systeem. Op deze basis streden zij zowel in burgeroorlogen als tegen de machthebbers. Het systeem dat commune of kanton wordt genoemd, was onder leiding van revolutionairen in de dorpen, op hooggelegen plaatsen opgericht. In 1848 werd als resultaat van een overeenkomst een democratische grondwet aangenomen. Op deze basis werd een multinationaal, meertalig en multireligieus systeem officieel uitgeroepen onder de paraplu van het democratische systeem. Men kan zeggen dat het Zwitserse systeem, dat al vele jaren de democratie als basis neemt, dicht bij het systeem van de democratische natie staat. Het belangrijkste punt is echter dat het binnen zichzelf beperkt is gebleven en het systeem niet naar de hele wereld heeft gebracht. Daarom geldt: hoezeer een revolutie zich ook met de deelname van het volk ontwikkelt, als zij niet uitmondt in de organisatie van een democratisch maatschappelijk systeem, dan zal het resultaat in wezen macht zijn.
Het Schotse voorbeeld: Rêber APO definieert het Schotse systeem als een systeem van de democratische natie. In 1998 werd Schotland uitgeroepen tot regionaal bestuur. Op basis van een overeenkomst die de rechten van volkeren erkent, organiseert het zich volgens het principe van het voeren van democratische politiek en de cultuur van de volkeren. Het Schotse systeem is, wat geschiedenis en democratisch bestuur betreft, met zijn autonome systeem een bewust model.
Daarnaast beheert het op geografisch en economisch gebied, vooral dankzij de olie en het aardgas die daar in overvloed aanwezig zijn, op natuurlijke wijze ook zijn economie autonoom. Schotland heeft een rol waarbij het lokale systeem en bestuur als basis worden genomen. Vooral op het gebied van gezondheidszorg, justitie en cultuur heeft het beslissingsbevoegdheid. Op het gebied van defensie, dat wil zeggen algemene veiligheid en het bepalen van het buitenlands beleid, heeft echter het Engelse parlement beslissingsbevoegdheid. Het parlementaire systeem van Schotland, georganiseerd in 1999 en gebaseerd op de lokale orde, organiseert zijn eigen binnenlandse veiligheid. Daarnaast organiseert het zich autonoom op het gebied van sociale rechtvaardigheid, gezondheidszorg en gemeentelijke zaken. Verder is die organisatie of vergadering het hoogste wetgevende orgaan; op basis van onderwijs, diensten, kinderinstellingen, lokaal bestuur, alsook wegenbouw, sport, cultuur- en kunstinstellingen organiseert het zich via zijn eigen autonome economie en belastinginning. Op het gebied van politiek bestuur bestaat er ook een relatie tussen de gemeente en het lokaal bestuur. De taak van de gemeenteraad is om op het gebied van onderwijs, bijvoorbeeld bij het bepalen van het onderwijsbeleid, kinderinstellingen, instellingen voor ouderen, sport, bibliotheken en het vaststellen van financiële middelen, zijn taak te vervullen, zowel met middelen afkomstig van het algemene Engelse parlement als door het bepalen van zijn eigen autonome financiële middelen. De leden van het gemeentebestuur worden gekozen door de wil van het volk. Op het gebied van het rechtsstelsel voert het zijn eigen rechtsstelsel autonoom uit. Ook op het gebied van universiteiten en academies heeft het een autonoom systeem, en dit systeem wordt over de hele wereld erkend. De goedkeuring van het onderwijssysteem gebeurt echter via het Engelse parlement. Tegelijkertijd werken Engelse en Schotse instellingen, bijvoorbeeld defensie-instellingen, buitenlandse betrekkingen en de economische instelling, in hun onderlinge relaties gezamenlijk samen. Schotse instellingen maken echter geen deel uit van het Engelse systeem. Het lokale systeem is ook onafhankelijk, maar op het gebied van nationale defensie is iedereen verantwoordelijk. De rol van de volksraad is het spelen van zijn rol in het overleg tussen het lokaal bestuur en het volk. Het heeft echter geen beslissingsbevoegdheid. Op het gebied van politieke partijen spelen alle politieke partijen hun rol binnen het systeem en worden zij vertegenwoordigd in het algemene Engelse parlement. Deze vertegenwoordigers nemen tegelijkertijd zitting in het Schotse parlement en het lokaal bestuur en spelen daar hun rol. Vrouwen- en jongerenbewegingen zetten zich in voor vrouwenrechten en gelijkheid tussen de seksen. Jongerenbewegingen voeren daarnaast discussies en sturen hun voorstellen naar het Engelse parlement; de uiteindelijke beslissing wordt daar genomen. De relatie tussen het Schotse parlement en het Engelse parlement is ook parallel. Hoewel het zijn eigen beslissingen neemt, neemt het Engelse parlement over sommige zaken de uiteindelijke beslissing. Wanneer we het Schotse systeem in het algemeen beoordelen, zien we dat het een model van de democratische natie vertegenwoordigt. Want vele culturen, vele talen, religies, geloven en culturen leven samen. Op deze basis geldt: hoe meer het volk zijn eigen wil binnen de orde vertegenwoordigt, des te sterker wordt de kracht van de democratie en des te meer wordt de machtsrol van de staat geneutraliseerd. Tegelijkertijd wordt het model staat + democratie gevestigd.
In de afgelopen jaren ontwikkelde zich in Arabische landen een golf van opstanden van de Lente der Volkeren in Tunesië, Egypte, Libanon en Syrië. Helaas werden de volksopstanden die tegen de statelijke macht opkwamen, deze opstanden en revoltes, uit handen van het volk gestolen en veranderden zij in machtsoorlogen. Zo raakten de revoluties van de volkeren van hun doelen verwijderd en konden zij geen fundamentele transformatie meer tot stand brengen. Dat wil zeggen, zij konden de maatschappelijke, politieke, artistieke en spirituele revolutie en de zelfverdediging niet verwezenlijken. Daarom veranderde de lente der volkeren in de winter der volkeren, en vond de revolutie niet meer plaats.
De vrijheidsbeweging van het Koerdische volk heeft met de filosofie van Rêber APO tegenover de staatsmentaliteit het communale leven met een nieuwe formule, namelijk in de vorm van Staat+Democratie, naar voren gebracht en een mentaliteitsrevolutie verwezenlijkt. Dit nieuwe paradigma berust op het systeem van communaliteit; het drukt de ideologie van het democratisch socialisme uit.
Vandaag de dag worden maatschappelijke problemen op het gebied van economie, verdrijving, aanvallen, vrouw-manproblemen en gezinsproblemen steeds dieper. De bestaande systemen en modellen kunnen echter geen oplossing voor deze problemen bieden. Daarom is er behoefte aan een systeem dat berust op de essentie van de samenleving. Er is dus behoefte aan het communale model. Het communale model dat Rêber APO definieert als de Unie van Democratische Communes, neemt het directe bestuur van de samenleving als basis. Dit systeem wordt op de volgende basis opgebouwd: 1- Vrij Burgerschap, 2- Democratische Samenleving, 3- Breed Regionaal Bestuur; in zijn concrete vorm het municipalisme. Dit nieuwe model pakt problemen één voor één opnieuw aan en vindt oplossingen. Het doet dit met communale en gezamenlijke methoden. De commune organiseert zich met moderne projecten en de wil van het volk tegen de mentaliteit van het kapitalistische systeem en bestuurt zichzelf op democratische wijze. Ver van bevroren mallen en wetten neemt zij ethisch-esthetische methoden en principes als basis. Door de manier waarop zij democratische maatschappelijke politiek voert, maakt zij de mentaliteit van staat en macht krachteloos.
De commune is de basis van de opbouw van het democratisch communaal systeem. Rêber APO zegt ook: “De stamcel van het maatschappelijke domein berust op de commune. De commune betekent socialisatie. Op elk gebied – gezondheid, onderwijs, taal, cultuur, geschiedenis en sport – zullen communes worden opgericht. Op enorme schaal kunnen taal-, geschiedenis- en filosofiecommunes worden opgericht.”
Daarnaast zijn het gezin, de stam en de clan de basiscomponenten van het communale systeem. Het begrip morele en politieke samenleving staat tegenover het begrip staat. Voorbeelden hiervan zijn vandaag ook op aarde in de praktijk gebracht; zo is dit maatschappelijke model in Noord-Koerdistan, Zuid-Koerdistan, Mexmûr, Şengal en Rojava tot op zekere hoogte toegepast. Vooral in Noord- en Oost-Syrië werd door onderwijs, bijeenkomsten, seminars, dialoog en de ontwikkeling van cultuur en taal een sterke deelname aan de revolutie bereikt. Tegenover het Baath-systeem verwierf het volk een bepaald niveau van bewustzijn en organisatie en werd een zware strijd gevoerd. Bovendien werd, als resultaat van een ongeëvenaarde strijd en verzet, een zelfverdedigingskracht op sterke en brede wijze opgebouwd. Deze verdedigingskracht van de volkeren van Noord- en Oost-Syrië bood jarenlang weerstand tegen het Baath-regime en de bendes van IS. Op deze basis riepen de volkeren van Rojava en Noord- en Oost-Syrië de orde van het Autonoom Bestuur van de democratische samenleving uit tegenover de hele wereld. Zo werd voor het bestuur van de samenleving de orde van communes georganiseerd. Aan de basis van de samenleving werd het communesysteem georganiseerd door de organisatie van wijken, dorpen en steden. Voor het eerst bestuurde het volk met eigen wil zijn communes en koos het zelf zijn vertegenwoordigers. Het voerde zijn eigen orde van autonoom bestuur. Hoewel het een eerste ervaring is, is het systeem van zelfbestuur in werking getreden en vertegenwoordigen alle bevolkingsgroepen van Noord- en Oost-Syrië, zoals Koerden, Arabieren, Circassiërs, Armeniërs en Assyriërs, zelf hun eigen wil. Islamitische, christelijke, alevitische en êzîdî religies en geloven zijn vertegenwoordigd binnen de orde van het autonoom bestuur. Daarom komt elke bevolkingsgroep, vanuit haar natuurlijke verantwoordelijkheid, op basis van het maatschappelijk contract tot overeenstemming en komt zij op voor haar eigen systeem van autonoom bestuur. Dit betekent echter niet dat het communesysteem georganiseerd is in overeenstemming met het doel van zijn opbouw. Op deze basis kunnen we de volgende tekortkomingen vaststellen: de orde van communes werd niet strategisch benaderd, dat wil zeggen er ontwikkelde zich een tactische benadering. Bovendien is het communesysteem niet volledig in de praktijk gebracht. Niet alle leden van instellingen maken deel uit van de communeorde van hun eigen wijk of dorp. Dit veroorzaakt een breuk tussen alle instellingen en de communes. Leden van instellingen zien zichzelf bovendien niet als verantwoordelijk tegenover de communes. Dit vindt zijn oorsprong in het feit dat de orde van communes niet goed begrepen wordt. Iemand die lid is van een commune in een dorp of wijk, kan tegelijkertijd ook lid zijn van een andere instelling of organisatie. Het van elkaar loskoppelen van de orde van communes en instellingen betekent een positivistische benadering. Dit leidt tot de ontwikkeling van een benadering van social engineering; zo ontwikkelen zich machtsgerichte, egocentrische en bureaucratische opvattingen. De versplinterende opvatting leidt ertoe dat de orde van de democratische samenleving versplinterd raakt en dat haar communale geest haar stijl en doel niet bereikt. De methode van dualiteit stelt de mens echter in staat zijn eigen orde opnieuw ter hand te nemen en zichzelf opnieuw op te bouwen. Als de methode van het evalueren van opgedane ervaringen als basis wordt genomen, er lessen uit worden getrokken en via dialoog oplossingen worden ontwikkeld, dan zullen de fundamentele plannen en programma’s voor de samenleving worden vastgesteld.
Ook in Noord-Koerdistan voerde de bezettende Turkse staat, naar aanleiding van de uitroeping van het Democratisch Confederalisme, barbaarse aanvallen uit tegen het volk; toch wordt het systeem van de communale samenleving op georganiseerde wijze voortgezet. Op het gebied van gemeenten, het bestuur van regio’s, de organisatie van milieuverdedigers en de vorming van volksvergaderingen wordt gezorgd voor de verspreiding van het systeem van de democratische samenleving tot in de wortels van de samenleving. Via politieke partijen, wetenschap, cultuur en kunst proberen we het systeem van de democratische samenleving, gebaseerd op alle bevolkingsgroepen, te ontwikkelen.
Bovendien is in Şengal, waar het oudste volk leeft en waarvan de basis communaal is, de communecultuur tot op vandaag bewaard gebleven. Op deze basis verspreidt het communale systeem zich als een vloeiende energie in alle wortels en takken van de samenleving.
Ook in Oost- en Zuid-Koerdistan staan communale waarden zeer op de voorgrond. We zien dat het hart van de natuurlijke samenleving vandaag tussen de twee rivieren klopt; hoewel het systeem van de natiestaat het volk met subtiele methoden assimilatiebeleid oplegt, heeft het volk zijn maatschappelijkheid tot op vandaag met de waarden van de communale cultuur beschermd. Daarom komt de communeorde binnen samenlevingen en volkeren het meest op natuurlijke wijze tot stand. Dit toont aan dat het systeem van de Democratische Natie het meest juiste systeem voor de samenleving is.
De democratische moderniteit bouwt zich op drie pijlers op, en de eerste pijler is de democratische natie. Rêber APO zegt ook dat, wanneer de democratische natie – wat “de commune der communes” betekent – wordt gedefinieerd, dit betekent dat zij met haar eigen wil en eigen kracht, zonder op de staat te steunen, de orde van haar leven bepaalt en zichzelf bestuurt. Zo kunnen alle samenlevingen binnen deze orde hun plaats innemen.
De tweede pijler van de democratische moderniteit is eco-industrie tegenover industrialisme. Rêber APO zegt ook: “Vanwege het bestaande kapitalisme is de hele natuur opengesteld voor uitbuiting en wordt meerwaarde geproduceerd. Het industrialisme is de smerigste methode van het kapitalisme op het gebied van onteigening.” Tegenover zo’n monster van het kapitalisme kan de samenleving, door een eco-industriële orde op te bouwen, dat wil zeggen door de economiecommune te ontwikkelen, in haar eigen levensonderhoud voorzien.
Van de economie, die huishoudelijk levensonderhoud betekent en door de hand van de vrouw tot stand is gebracht, is de vrouw vandaag helaas met geweld verwijderd. Daarom moet de vrouw binnen de orde van de democratische moderniteit opnieuw de leiding nemen in de communale economie. Met haar wezen, gebaseerd op gelijkheid en rechtvaardigheid, kan de vrouw leiding geven aan een economie die op de natuur steunt.
De derde pijler van de democratische moderniteit is de opbouw van de democratische/communale samenleving tegenover de kapitalistische samenleving. Dat wil zeggen het opnieuw tot leven wekken van de essentie en de waarden van de samenleving. De ideologie van de kapitalistische orde, het liberalisme, berust op individuele vrijheid en snijdt tegelijkertijd het individu af van de samenleving. Het is dus tegen socialisatie. Tegenover de mentaliteit van deze moorddadige kaste definieert Rêber APO de communeorde als volgt: de commune is de aard en het karakter van de samenleving. De commune is de bestaanswijze van de samenleving; de samenleving krijgt daarop gestalte. De commune vertegenwoordigt in wezen zowel vrijheid en gelijkheid als dat zij democratische kenmerken heeft.
Daarnaast berusten de kenmerken van de commune op het principe van het socialisme, en het socialisme van de commune wordt bestuurd volgens het principe van de democratie. Dat wil zeggen, de commune voert haar eigen discussies, ontwikkelt projecten over de communale levenswijze en neemt besluiten. Alle maatschappelijke werkzaamheden kunnen ook via de communes worden georganiseerd. Dit betekent dat alle instellingen en organisaties met elkaar in relatie en verbinding moeten staan. Hoewel elke commune haar eigen autonomie heeft, worden de leden tegelijkertijd lid van de commune van de wijk of het dorp waar zij wonen en zien zij zichzelf daartegenover als verantwoordelijk. Zo zal het bloed vrij door het lichaam stromen en zal het leven op dynamische en vloeiende wijze voortgaan.
Het communesysteem organiseert zich op de fundamentele pijlers van de samenleving. Ongetwijfeld geldt: zoals de eerste commune zich op de bodem van Koerdistan rond de vrouw-moeder ontwikkelde, zo neemt vandaag, met de tweede revolutie en onder leiding van de vrouw, de vrouw op de bodem van Koerdistan opnieuw de leiding in de Unie van Democratische Communes. We kunnen de aandacht vestigen op enkele voorbeelden van de communes die we hebben opgericht:
De Vrije Vrouwencommune: Zoals de vrouw-moeder met haar vloeiende energie de wetenschap van het communale leven rond haar samenleving ontwikkelde, zo zal vandaag de vrouw de leiding nemen in de opbouw van communes. Vooral de ontwikkeling van de vrouwenwetenschap Jineologie, alsook het kennen van zichzelf en haar eigen bestaan, en het versterken van de organisatie van de samenleving op basis van de wetenschap van de sociologie, zullen mogelijk zijn onder leiding van de vrije vrouw. Tegenover het mannelijke systeem is het zeer belangrijk om op het gebied van zelfverdediging een systeem van autonome communes op te bouwen en vrije ruimtes voor vrouwen te creëren. Het hoofddoel is om tegenover de realiteit van de dominante man en de druk van het gezin vrije ruimtes voor vrouwen, autonome ruimtes, te creëren. Het creëren van autonome communes en vrije ruimtes voor vrouwen heeft een beslissende en fundamentele rol in de opbouw van de communale samenleving. Zowel bij de opbouw van de economie als op het gebied van zelfverdediging, academies, opvoeding van kinderen, cultuur en kunst hebben vrouwencommunes de hoofdrol.
Kindercommunes, of de Verantwoordelijkheid van de Commune tegenover Kinderen: Kinderen zijn de basis voor de opbouw van de toekomst van de samenleving. Door de statelijke en seksistische mentaliteit die zich binnen het gezin ontwikkelt, kan het kind echter niet gezond leven en zijn vrijheidsdromen niet waarmaken. Daarom kunnen kinderen noch door het gezinssysteem noch door het statelijke systeem worden opgevoed. Kinderen zullen binnen het communesysteem worden onderwezen en opgevoed.
De Zelfverdedigingscommune: Het meest fundamentele element van het communale systeem is de dimensie van verdediging. Zelfverdediging is vanaf het begin van de menselijke geschiedenis tot op vandaag een levende realiteit. De samenleving, die jarenlang haar leven op communale wijze heeft voortgezet, heeft tegen elk soort gevaar en dreiging altijd haar eigen verdedigingssysteem opgebouwd. In die zin is zelfverdediging binnen het systeem van communes een vitale en belangrijke kwestie. In elke wijk, elk dorp en elke stad, zelfs in elke commune, moet men vanuit het besef van zelfverdediging weten hoe men zich tegen elke mogelijke aanval kan beschermen. De ontwikkeling van zelfverdediging en organisatie met communale geest moet in alle lagen van de samenleving als basis worden genomen. Vooral in de periode die we nu doormaken, wordt de samenleving zwaar gebombardeerd door oorlogen met onbemande vliegtuigen, chemische wapens, fosfor, pogingen tot burgeroorlog en de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie. Mensen worden met geweld van huis en haard verdreven. Op deze manier proberen zij de maatschappelijke orde te ontwrichten. Zij vernietigen de cultuur en geschiedenis van samenlevingen en maken de individuen van de samenleving via prostitutie en drugs bewusteloos. Tegenover deze kapitalistische mentaliteit is zelfverdediging op het hoogste niveau zeer belangrijk en van levensbelang. Maar we weten heel goed dat geen enkele gebeurtenis, situatie of aanval groter is dan maatschappelijkheid. Ook al vallen zij aan met de smerigste methoden van speciale oorlogvoering, de samenleving biedt altijd weerstand en beschermt haar bestaan.
De Rol van Clans en Stammen in het Communesysteem: De geschiedenis van stammen en clans is zeer oud. Hun geschiedenis gaat terug tot ongeveer 5000–6000 v.Chr. Clans en stammen organiseren zich op basis van de communale samenleving. De cultuur van de communale samenleving was een zeer sterke cultuur. Zo vocht het individu voor zijn stam en beschermden zij elkaar; de clan of stam leverde op haar beurt grote inspanningen en verzet om haar individuen te beschermen. Men kan zeggen dat het een systeem van wederzijdse bescherming was. Dat wil zeggen, het individu offerde zich op voor de stam, en de stam voor het individu. Maar zoals de eerste aanval zich ontwikkelde tegen de commune van de vrouw-moeder, zo ontwikkelde de tweede aanval zich tegen clans en stammen. Ook tegen deze aanvallen organiseerde de samenleving zich in de vorm van clans en stammen en ontwikkelde zij haar niveau van zelfverdediging krachtig. Ook vandaag kunnen stammen en clans, die de voortzetting zijn van communale waarden, door terug te keren naar hun oorspronkelijke essentie, de voorhoedekracht van de communale samenleving worden. Want vandaag hebben de hegemoniale machten die op de positivistische wetenschap steunen de rol van clans en stammen omgekeerd en proberen zij met methoden van speciale oorlogvoering hen van elkaar te scheiden en in dienst te stellen van hun eigen belangen. Binnen het paradigma van de democratische communale samenleving, ook bekend als de Unie van Democratische Communes, kunnen clans en stammen echter zichzelf vertegenwoordigen en met een sterke eenheid elke aanval van speciale oorlogvoering door de hegemoniale machten krachteloos maken.
Gemeenten: Zoals Rêber APO in het manifest stelt: “Ook via gemeenten kan de communale samenleving in beweging worden gebracht.” Van democratische gemeentelijke bewegingen, die de fundamentele vertegenwoordiging van het lokaal bestuur vormen, tot dorps- en wijkcommunes, coöperaties en instellingen van het maatschappelijk middenveld, mensenrechten, kinderrechten, de jongerenbeweging en de vrouwenvrijheidsbeweging, economische organisatie en dierenrechten, kan de samenleving op brede schaal worden georganiseerd.
Volgens deze definities blijkt dat de rol van gemeenten in het bestuur van de samenleving zeer belangrijk is. De statelijke mentaliteit heeft de gemeente echter uitgehold. In werkelijkheid is de gemeente een orde die op communale grondslagen berust. Maar het systeem van de natiestaat heeft ook de gemeente veranderd in een centrum van politietoezicht. Daartoe plaatst het voortdurend zijn eigen mensen in gemeenten om deze vierentwintig uur per dag onder toezicht te houden. Bovendien wordt het gemeentebestuur niet democratisch gekozen. Integendeel, het wordt door de staat benoemd, en het gemeentelijke systeem van het statelijke regime komt los van de samenleving tot stand. De wil van de samenleving wordt dus genegeerd; de staat beschouwt het benoemen en ontslaan zelfs als zijn eigen recht. De gemeente kan echter, zoals Rêber APO in zijn verdedigingsschriften definieert, zichzelf organiseren via de bewegingen van Vrije Gemeenten. Daarom is het belangrijkste domein dat gedemocratiseerd moet worden het gemeentelijke domein. Dit toont tegelijkertijd aan dat er behoefte is aan een democratische transformatie. Dorpen, steden en bergdorpen worden de sterkste fundamenten voor de opbouw van een democratische cultuur. Daarom is de eerste stap die gezet moet worden dat het volk met eigen wil zelf zijn vertegenwoordigers bepaalt, dat wil zeggen het bestuur van de communale samenleving bepaalt. Als dorpen en steden hun leven niet met een democratische cultuur besturen, is het niet mogelijk dat de gemeente democratisch is. Daarom is het zeer belangrijk dat we aandacht besteden aan de gemeentelijke orde en de daaraan verbonden instellingen. Op deze basis is de rol van de gemeente het organiseren van het hele leven van de samenleving via de relaties tussen de commune en de gemeente.
Dorps- en stadsgemeenten moeten op evenwichtige en democratische wijze met elkaar in dialoog zijn. Zij kunnen de maatschappelijke en natuurlijke problemen met betrekking tot de bestuurswijze van hun dorps- en stadsleven en het maatschappelijk leven oplossen via democratische discussies. Daarnaast moeten zij de besluiten van de commune rechtstreeks delen en voorzien in de lokale behoeften. De gemeente en de stadsvergadering organiseren ook alle behoeften van de samenleving gezamenlijk. Zo moet iedereen zich op het gebied van onderwijs, de oprichting van academies en onderwijsinstellingen, diensten, diplomatie, economie en gezondheidszorg gezamenlijk organiseren; zo wordt de gemeente beschermd tegen seksistische, nationalistische en machtsgerichte opvattingen en komt zij niet onder de heerschappij van de machtskrachten. De gemeente speelt bovendien de rol van brug tussen de samenleving en de staat. Het belangrijkste punt is echter dat de rol van de samenleving niet bevroren mag blijven. Op basis van het beschermen van de natuur van dorpen en steden moeten we projecten voor het planten van bomen, het schoonmaken van het milieu en het gezamenlijk elkaar helpen omzetten in een levenscultuur. Zo ontstaat de democratische cultuur op natuurlijke wijze. Door oorlog, plundering en het gebruik van chemische stoffen, alsook door de toename van voertuigen en fabrieken en milieuvervuiling, staan natuur en mensheid echter voor een grote ramp. De gemeente, dat wil zeggen de şaredarî, breidt via de samenleving het systeem van de vrije gemeentecommune uit en wordt de plaats van collectieve discussies en besluiten. Daarom moeten alle individuen van de samenleving, voor de schoonheid en verfraaiing van steden, wijken en dorpen, gezamenlijk en collectief in actie komen en het werk en de activiteiten uitvoeren.
De Communale Economie: Om de democratische maatschappelijke orde te laten ontwikkelen in het kader van een morele en politieke samenleving, moeten coöperaties worden ontwikkeld in het kader van economisch beleid dat op democratische grondslagen berust. De belangrijkste taak bij de opbouw van een democratische economische orde is dat we de economie, die uit handen van de samenleving is genomen, via coöperaties opnieuw in het eigendom van de samenleving brengen. De betekenis van het woord coöperatie is een gemeenschap van mensen die zijn samengekomen en in solidariteit in hun behoeften voorzien. Coöperaties zijn economische bewegingen die op geen enkele klasse of massa steunen en op basis van behoeften samenwerken. Voor de oprichting van coöperatieve ordes moet de rol van de democratische orde in de maatschappelijke opbouw juist worden begrepen. Waar geen democratische orde is, kan geen coöperatieve orde worden ontwikkeld. Als coöperaties tegenover aanvallen op de samenleving juist worden gedefinieerd en functioneren, zullen zij in grote mate aan de behoeften tegemoetkomen en zullen economische aanvallen krachteloos worden gemaakt. De coöperatieve orde bepaalt de behoeften van het volk in alle opzichten en voorziet in deze behoeften. Naarmate de coöperatie steunt op de eigen kracht van de samenleving, lost zij ook de problemen van honger en werkloosheid op. Zo is de natuur van Koerdistan, vooral de grond en het water, vruchtbaar. Zo moeten voor de praktische ontwikkeling van coöperaties vele soorten communes worden ontwikkeld.
De grond van Koerdistan en het Midden-Oosten is zeer vruchtbaar en productief; maar helaas verkeert het volk van de vier delen van Koerdistan vandaag als gevolg van het natiestaatbeleid in een situatie van zware werkloosheid. Het leeft zonder water, zonder land en zonder energie. Door coöperatieve communes op te richten, kan de samenleving in al haar behoeften voorzien. Rond de rivieren Tigris en Eufraat liggen vruchtbare gronden en kunnen honderden economische en ecologische projecten worden ontwikkeld. Bijvoorbeeld van het oprichten van energie-, water- en landbouwcommunes tot het ontwikkelen van verschillende bossen.
De Energiecommune: Deze commune zal met een gedeelde en solidaire mentaliteit met alle communeleden in discussie zijn; zo zal zij eigentijdse projecten voor de productie van natuurlijke elektriciteit via water, zonne-energie, windenergie, en boven- en ondergrondse energie ontwikkelen op een natuurlijke wijze die de natuur niet schaadt, en zal zij in dienst van de commune en de samenleving werken.
De Landbouwcommune: De grond van Koerdistan is zeer vruchtbaar. Daarom kunnen honderden landbouwcommunes en honderden teelt- en bosbouwprojecten worden ontwikkeld. Daarnaast kunnen het houden van dieren, het profiteren ervan en het gezamenlijk delen worden verwezenlijkt met een juist communebeleid.
De Watercommune: Water is de meest fundamentele behoefte van de eerste en tweede natuur. Zonder water is er geen leven. Daarom kunnen met het bewustzijn van de maatschappelijke wetenschap gezamenlijk projecten voor waterbescherming worden ontwikkeld. We kunnen water gezamenlijk en gelijk verdelen over alle geledingen van de samenleving. Op deze basis zullen projecten van de communale economie op elk gebied van de samenleving vruchtbaar zijn en eigendom worden van de hele samenleving.
De Gezondheidscommune: Jezelf zijn is een van de meest fundamentele onderwerpen van de democratische samenleving. Het belangrijkste punt is dat de samenleving gezond leeft. Een gezonde samenleving brengt tegelijkertijd gezonde individuen voort. Als zij met deze filosofie leeft, kan zij ook op mentaal, ideologisch en spiritueel gebied weerstand bieden tegen de ziekten van het kapitalistische systeem en zichzelf beschermen. Daarom is de enige revolutie tegen de ziekten van het kapitalisme socialisatie. In die zin is gezondheid het belangrijkste element van de commune. Daarom moet elk communelid zijn leven benaderen met besef van gezondheid en bescherming van de natuur, en zijn democratische communale samenleving beschermen. Een samenleving die zichzelf definieert via wetenschap, ethiek, politiek en vrijheid en gezond leeft, zal haar maatschappelijk leven effectief beschermen tegen elke ziekte en zichzelf besturen.
De Rol van Vrije Individuen in de Commune: Het individu, vrouw of man, dat zich binnen het communesysteem organiseert, krijgt wil, gedachten en opvattingen; het kan zijn gedachten in de commune vrij en democratisch uiten en direct en democratisch aan de commune deelnemen. Bovendien kan iedereen naar zijn talent, kracht en kunst een plaats en rol in de commune innemen.
De Filosofiecommune: Filosofie betekent de wetenschap van het weten. Daarom geldt: als een persoon of een samenleving geen filosofie heeft, is ook het leven niet mogelijk, dat wil zeggen het wordt betekenisloos. Het clanproces dat zich rond de vrouw-moeder ontwikkelde, bracht echter nieuwsgierigheid en zoektocht naar het leven en het universum met zich mee. Treffend gezegd is de moeder de grootste wetenschapper en filosofe van het universum. Met deze kracht en energie schiep zij het leven en de samenleving. De schoonheid van het leven was ook verbonden aan de filosofie. Bovendien had Zarathoestra, die zijn filosofie ontwikkelde op dualiteit, oftewel tweeheid, een vitale invloed op de samenleving. Ook Socrates, die de aandacht van de samenleving vestigde op de kennis ‘ken uzelf’, verlichtte de samenleving via dialogen en maakte haar bewust. Het kapitalistische systeem van vandaag heeft de samenleving echter vervreemd van haar eigen realiteit, die altijd op zoek is naar kennis van het universum en haar omgeving, en haar zonder filosofie en zonder wetenschap gelaten; zo wil het dat de samenleving alleen van dag tot dag leeft. Een samenleving zonder filosofie is een samenleving zonder ziel. Daarom bouwen wij binnen het systeem van de democratische natie communes op basis van de filosofie ‘ken jezelf en maak jezelf kenbaar’. De rol van filosofiecommunes binnen de samenleving is het ontwikkelen van dialoog en discussie met de samenleving, het vrij en gezamenlijk delen van gedachten en opvattingen en het voortzetten van discussies over ethiek en esthetiek. Daarnaast moeten zij met communale geest besluiten nemen over de dagelijkse politiek en opvattingen ontwikkelen over het levensonderhoud. Op deze basis moeten we, door filosofiecommunes en -academies op te richten met als taak de liefde voor wetenschap en de filosofie van het communale leven op te bouwen, de zoektochten bespreken die zich uitstrekken van de persoonlijkheid tot de samenleving, de natuur en het universum. We moeten een juist antwoord geven op de vraag hoe te leven en een filosofie ontwikkelen die steunt op het vrije leven.
De Taak van Voorhoedekaders bij de Opbouw van de Unie van Democratische Communes: Gedurende de stroom van de rivier van de geschiedenis tot op vandaag is de rol van leiderschap in alle bewegingen beslissend geweest. Daarom werden maatschappelijke waarden beschermd en voortgezet onder leiding van de vrouw-moeder, met de morele en communale waarden die de samenleving bestuurden, en onder leiding van profeten en filosofen. Het doel van elke filosoof en voorloper van de wetenschap is de samenleving te verlichten en haar op het niveau te brengen waarop de samenleving zichzelf kan besturen. Daarom is er ook bij de opbouw van de Unie van Democratische Communes behoefte aan een leiderschap dat zijn hart en verstand met de samenleving verenigt.
Het kader moet de voorhoederol spelen met een opvatting die beweegt van het enkelvoudige naar het universele en door de filosofie van het communale leven op te bouwen. Voorhoedekaders houden bovendien de wetenschap van het democratisch socialisme en de cultuur van democratisch bestuur op elk moment levend. Met de filosofie van hoe de samenleving moet leven en hoe het systeem van democratische communes moet worden opgebouwd, moet de voorhoede altijd met grote liefde in beweging zijn en op organisatorisch niveau een voorbeeld zijn voor de samenleving. De voorhoeden van de communes moeten bovendien in zichzelf de wetenschap van het bestaan ontwikkelen en hun eigen bewustzijn tot rijpheid brengen. Rijping, of het vorm krijgen daarvan, betekent ook de sterkste organisatie; dat wil zeggen, elke voorhoede moet honderden communes organiseren en het maatschappelijke systeem versterken. Hoe meer de voorhoede is uitgerust met kennis van historische communale waarden, des te meer kan zij zichzelf en de samenleving beschermen tegen statelijke, seksistische, sciëntistische en religionistische opvattingen. In die mate zal zij ook in staat zijn om tegenover de orde van de macht het democratisch socialisme op te bouwen.
Dîrok Kahraman